مقالات
طرح های تحقیقاتی
مجلات عضو
فهرست مقالات ( 4 ) مقاله :
نویسندگان: اشرف معینی, محمدرضا فاضلی, لیلا یوسفی
کلیدواژه ها :
: 14266
: 16
: 0
ایندکس شده در :

  مقدمه و هدف: تغييرات مرتبط با بارداري در زمينه انعقاد و پروتئينهاي فيبرينولايتيك باعث افزايش انعقادپذيري و افزايش خطر حوادث ترومبوآمبوليسم وريدي ( VTE ) ميشود. سندرم تخمدان پليكيستيك ( PCOS ) با افزايش سطح مهاركننده عامل فعال كننده پلاسمينوژن-1 ( PAI-1 ) داراي بيشترين قابليت مهار فيبرينولايزيس است.هايپوفيبرينولايزيس احتمالا به دليل اثرات پروترومبوتيك ترومبوفيلي، موجب عوارض بارداري در بيماران PCOS ميشود. هدف اين مطالعه، بررسي فاكتورهاي ترومبوفيلي و بررسي ارتباط آنها با عوارض بارداري در زنان PCOS است.

 

  مواد و روشها: اين مطالعه تحليلي هم گروهي روي 123 زن PCOS مراجعه كننده به كلينيك ناباروري به عنوان گروه مورد و 73 زن بدون PCOS به عنوان گروه كنترل انجام شد. براي اندازهگيري فاكتورهاي ترومبوفيلي پروتئين C ، آنتيترومبين III ، APC-R و پارامترهاي متابوليكي و آندوكريني نمونه خون ناشتا در روز سوم سيكل دريافت و بررسي شد. علاوه بر اين، سابقه عوارضي مانند سقط، IUGR ، دكلمان، مردهزايي و پرهاكلامپسي در دو گروه بررسي و ارتباط احتمالي اين عوارض با فاكتورهاي ترومبوفيلي ارزيابي شد. آزمونهاي آماري تست تي مستقل، كاي دو و فيشر دقيق براي بررسي دادههاي تحقيق استفاده شد.

 

  نتايج: ميانگين پروتئين C ، آنتيترومبين III و APC-R بين دو گروه از نظر آماري تفاوت معناداري نداشت. (به ترتيب با 602/0 P= ، 756/0P = و 603/0 P =). عوارض سقط و IUGR در زنان PCOS از نظر آماري از زنان بدون PCOS به طور معناداري بالاتر بود. (026/0 p =) اما بين اين عوارض و فاكتورهاي ترومبوفيلي از نظر آماري ارتباط معناداري وجود نداشت (549/0 P =).

 

  نتيجهگيري: بين گروه PCOS و گروه بدون PCOS از نظر سوابق عوارض بارداري اختلاف آماري معناداري وجود داشت اما از نظر فاكتورهاي ترومبوفيلي و ارتباط ميان اين فاكتورها با سوابق عوارض بارداري اختلاف آماري معناداري بين دو گروه مشاهده نشد.

نویسندگان:
کلیدواژه ها : پروتئین S - ترومبوفیلی - سندرم تخمدان پلیکیستیک - فاکتور V لیدن - مقاومت نسبت به پروتئین C فعال - مهار کننده فعال کننده پلاسمینوژن 1 - ناباروری - هموسیستئین
: 9056
: 19
: 0
ایندکس شده در :
زمینه و هدف: در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک (PCOS) به دلیل افزایش مهارکننده فعالکننده پلاسمینوژن (PAI-1) بیشترین قابلیت مهار روند فیبرینولیز وجود دارد. كاهش سطح فعاليت فيبرينوليز در زنان مبتلا به PCOS ميتواند به واسطه اعمال اثرات پروترومبوتيك ترومبوفيلي، موجب از دست رفتن بارداري يا ساير عوارض شود. این مطالعه با هدف بررسی و مقایسه فاکتورهای ترومبوفیلی در زنان مبتلا و غیر مبتلا به PCOS انجام گردید.روش بررسی: در این مطالعه تحلیلی 123 زن نابارور مبتلا به PCOS به عنوان گروه مورد و 73 زن نابارور با علل مردانه ناباروري و عدم ابتلا به PCOS به عنوان گروه شاهد وارد مطالعه شدند. تمامي موارد براي درمان ناباروری در سال 1387 به بيمارستان روئين تن آرش تهران مراجعه کرده بودند. برای اندازهگیری فاکتورهای ترومبوفیلی، پروتئین S، APC-R، هموسیستئین و پارامترهای متابولیکی و آندوکرینی (FSH, LH, LH/FSH, FBS GTT دو ساعته و پرولاكتين)، نمونه خون ناشتا در روز سوم سیکل دریافت گردید و در هر دو گروه بررسی شد. از آزمونهای آماری t مستقل، رگرسيون لجستیک، 2 و منـ ویتنی برای بررسی دادههای این تحقیق استفاده شد. 05/0p به عنوان سطح معنیدار در نظر گرفته شد.نتایج: میانگین پروتئین S و APC-R در گروه مورد کمتر از گروه شاهد بود؛ اما این اختلاف معنیدار نبود (به ترتیب با 752/0p= و603/0p=)، همچنین میانگین هموسیستئین در گروه شاهد (mmol/l 25/13) بیشتر از گروه مورد (mmol/l 49/12) بود؛ اما اختلاف معنیداری مشاهده نگردید (157/0p=). افزايش سن و ابتلا به PCOS شانس غير طبيعي شدن هموسيستئين را افزايش ميدهد (05/0p<). نتیجهگیری: براساس نتایج اين مطالعه فاکتورهای ترومبوفیلی در گروه PCOS طبيعي و با گروه شاهد اختلاف معنیداری نداشت. مطالعه حاضر ارتباط چنداني بين فاكتورهاي ترومبوفيلي و PCOS نشان نميدهد؛ اما ابتلا به PCOS و افزايش سن، شانس غيرطبيعي شدن سطح هموسيستئين را افزايش ميدهد.
نویسندگان: میترا منصوری, افسانه تهرانیان, اکرم سیفالهی
کلیدواژه ها : هیپرپلازی اندومتر - سندرم تخمدان پلیکیستیک - ناباروری - بیوپسی اندومتر - آمنوره - سونوگرافی ترانس واژینال
: 9377
: 11
: 0
ایندکس شده در :
زمینه و هدف: سندرم تخمدان پلیکیستیک (PCOS) شایعترین علت الیگواولاسیون و عدم تخمکگذاری در زنان نابارور میباشد. قرار گرفتن آندومتر در معرض استروژن مداوم و بدون اثر مهاری پروژسترون در این بیماران، آنها را مستعد بروز هیپرپلازی اندومتر میکند. هدف این تحقیق بررسی ابتلا به هیپرپلازی آندومتر در بیماران PCOSو عوامل مؤثر بر آن همچون سن، شاخص توده بدنی (BMI) و ضخامت آندومتر میباشد.روش بررسی: در این مطالعه که به روش مقطعی در طی سال 1385 در بیمارستان روئین تن آرش انجام شد، از میان 135 بیمار نابارور مبتلا به PCOS، پس از اعمال معيارهاي خروج، اطلاعات 106 بیمار آنالیز گردید. تمامي بیماران در هفته اول فاز فولیکولار (در بیماران مبتلا به آمنوره در زمان مراجعه) به منظور بررسی ضخامت آندومتر، سونوگرافی ترانس واژینال و بلافاصله پس از آن بیوپسی آندومتر شدند. سایر اطلاعات نيز از طریق مصاحبه حضوری جمعآوری گردید. سپس نتایج با استفاده از آزمون 2 و t-test و رگرسيون لجستيك چندگانه با استفاده از نرم افزار ( Institute, USA JMP (SAS ویرایش 4 مورد بررسی قرار گرفت. مقدار 05/0p< بهعنوان سطح معنیداری تلقی شد. نتایج: از 106 بیمار مورد بررسی، در 46 مورد (4/43%) هیپرپلازی آندومتر گزارش شد که 37 موردآن هیپرپلازی ساده، 3 مورد کمپلکس و 6 مورد با آتیپی سلولی یافت شد. در ضمن 53 مورد (50%) آندومتر پرولیفراتیو و 5 مورد (7/4%) آندومتر ترشحی گزارش شد. در 2 بیمار با سنین 28 و 38 سال آدنوکارسینوم آندومتر تشخیص داده شد. کلیه بیماران، بهجز 2 مورد آدنوکارسینوم، در دو گروه با و بدون هیپرپلازی قرار داشتند. ميانگين سن، BMI و ضخامت آندومتر به طور معنيداري در گروه مبتلا به هيپرپلازي بيشتر بود. همچنین سن بالای 35 سال با 62/3 OR=و 01/0p<، BMI ≥30 با 94/3 OR= و 001/0p< و ضخامت آندومتر بالای mm7، 86/5OR= و 001/0p< به عنوان عامل خطر هیپرپلازی آندومتر شناخته شدند. در مدل رگرسیون لجستیک چندگانه با استفاده از سن، BMI و ضخامت آندومتر، سن (0001/0p<) و ضخامت آندومتر (01/0p<) هر کدام پس از تعدیل دو عامل دیگر به عنوان عوامل غیر وابسته در ایجاد هیپرپلازی آندومتر شناخته شدند. در ضمن 37 نفر (43/80%) از بیماران مبتلا به هیپرپلازی آندومتر، لکهبینی در فواصل عادت ماهیانه و 45 نفر (83/97%) عادت ماهیانه نامنظم را گزارش كردند.نتیجهگیری: میزان ابتلا به هیپرپلازی آندومتر در زنان نابارور مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک با افزایش سن، چاقی و همچنین ضخامت آندومتر بیش از mm7 به وضوح افزایش مییابد؛ همچنين سن و ضخامت آندومتر هریک بهطور جداگانه بهعنوان یک عامل خطر مستقل در ایجاد هیپرپلازی آندومتر شناخته شدند.
نویسندگان: طاهره معدنی, انسیه شاهرخ تهرانی نژاد, اشرف معینی
کلیدواژه ها : پروژسترون واژینال - پروژسترون تزریقی - نارسایی فاز ترشحی
: 23893
: 40
: 0
ایندکس شده در :
پروژسترون يكي از هورمونهاي مهم در آمادهسازي اندومتر جهت باروري جنين ميباشد و كمبود اين هورمون گاهاً باعث نازايي و اختلال در خونريزي ماهانه خانمها ميگردد. با پيدايش روشهاي پيشرفته در درمان نازايي (ART) موارد بروز اين نارسائيها در بيماران افزايش يافته و نياز اين افراد به مصرف پروژسترون خارجي را افزوده است. باتوجه به فرآوردههاي گوناگون اين دارو در اين تحقيق سعي شده است كه انواع طبيعي و محلول در روغن (progesterone in oil) را با انواع ديگر آن كه بصورت شياف واژينال يا ركتال استفاده ميشود مورد مطالعه و مقايسه قرار گيرد. مطالعه بصورت آينده نگر و با روش Randomized clinical trial بوده و بر روي بيماراني كه تحت درمان در سيكلهاي ART قرار داشتند صورت پذيرفته است، روش سوپراوولاسيون، با استفاده از GnRHa+hMG و در طي سال 1375 در مؤسسه رويان بوده است. در طي اين زمان 185 مورد انتقال جنين صورت گرفته كه 88 نفر (گروه اول) بطور اتفاقي تحت درمان با شياف پروژسترون و 97 نفر (گروه دوم) تحت درمان با پروژسترون تزريقي قرار گرفتند. ميزان حاملگي گروه اول 22 مورد (25%) و گروه دوم 25 مورد (25/8%) ميباشد، كه از لحاظ آماري نيز اختلاف معنيداري ندارند (9/0p=). در اين بيماران پروژسترون روز 5 و 7 بعد از تزريق hCG مورد اندازهگيري قرار گرفت كه متوسط ميزان پروژسترون سرم در گروه اول برابر با ng/ml52/72 و اين مقدار در گروه دوم ng/ml 49/29 بوده كه لحاظ آماري اختلاف معنيداري نشان نميدهد (764/0p=). نتيجه حاصل از اين تحقيق نشانگر اين مسئله است كه تقريباً نحوه اثر اين نوع فرآورده پروژستيني در تقويت مرحله ترشحي آندومتر و كمك به لانهگزيني جنين يكسان بوده و بايد انتخاب دارو را با توجه به شرايط و تمايل بيمار بعمل آورد.